எண்ணங்கள் பலவிதம்

என் எண்ணங்களின் நீருற்று


2 பின்னூட்டங்கள்

நினைவுகள்-1

படம்

எப்படி ஆரம்பிப்பது தெரியவில்லை, நினைவு தெரிஞ்ச நாள், அது எந்த நாள், சரியாக நியாபகம் இல்லை! அப்பா அம்மா உறவினர்கள் சொல்ல கேட்டதுண்டு, நீ இது செய்வாய் , அது செய்வாய் என்று, என் நியாபகத்தில் அழியாமல் இருப்பது மட்டும் இங்கே காலத்தால் அழியாத சுவடாய் பதித்து விடுகிரேன். மழலை பேசும் வயதில் சொட்ட சொட்ட நான் நனைந்த மழை தான் முட்டி மோதி கொண்டு முதல் நியாபகமாய் கண் முன் வருகிறது. ஸ்கூலில் முதல் தடவையாய் தண்டனை வாங்கியதும் அதற்காகதான்! எல்.கே.ஜி படித்து கொண்டிருந்த நேரம். மழையில் நனைந்ததை கூட அவர்கள் குற்றமாக சொல்லவில்லை, தூரத்தில் ஆசிரியை வருவதை கண்டவுடன், கமுக்கமாக உள்ளே ஓடி சென்று சமர்த்து பிள்ளையாய், ஈரமாய் உட்கார்ந்து இருந்ததை தான் அவர்களால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை!

 
வாழ்க்கையில் அந்த குட்டி வயதில் என் லட்சியம் என்ன தெரியுமா, எங்கள் வகுப்பின் முன் அமைந்த சிறு விளையாட்டு திடலில் இருந்த ஊஞ்சலில் வேகமாய் ஆடி, அதன் பக்கத்தில் இருந்த வேப்ப மர உச்சியில் உள்ள பேய் இல்லை, இலையை காலால் தொட்டு விட வேண்டும் என்பது தான் அந்த தணியாத ஆசை! அந்த ஆசையும் ஒரு நாள் நிறைவேறியது. நான் பிற்காலத்தில் பற்பல சுவர்களையும் அசால்டாக ஏறி இறங்க இந்த சிறு விளையாட்டு திடலே எனக்கு பாலமாக இருந்தது. அந்தவயதில் பிடிக்காத ஒரே ஒரு விளையாட்டு குடைராட்டினம், பூமி என்னை சுற்றுவதை நான் ஒரு போதும் விரும்பியதே இல்லை.
எல்.கே.ஜி முடித்து, லீவு விட்டு ஸ்கூல் ஆரம்பித்தவுடன், யு.கே.ஜி செல்ல மனமின்றி திரும்பவும் எல்.கே.ஜி யிலேயே சென்று அமர்ந்தது இன்றும் பசுமையாக நினைவில் நிற்கிறது. பிறகு வலுக்கட்டாயமாக யு.கே.ஜி அனுப்பியது வேறு கதை. அந்த வயதில் எனக்கு ஸ்கூல் ரசித்ததே இல்லை. ஏதோ கடனுக்கு போய் விட்டு வருவேன். அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படுவதுண்டு. என்னதான் மருந்து, டாக்டர் ஊசி என்ற பயம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், ஸ்கூல் போக வேண்டாம் என்ற நினைவு சந்தோஷத்தையே தரும். நான் அம்மாவுக்கும், அப்பாவுக்கும் முதல் செல்ல மகள் என்பதால் சிறிது செல்லம் உண்டு. இந்த மாதிரி உடம்பு சரி இல்லாமல் போகும் சமயங்களில் எல்லாம், என் வீட்டு பாடத்தை அம்மாவே எழுதி குடுத்து விடுவார். ருசி கண்ட பூனை சும்மாவா இருக்கும், வீட்டு பாடங்களை எல்லாம், எனக்கு கை வலிக்குது, கால் வலிக்குது என்று அம்மாவையே செய்ய வைத்து விடுவதுண்டு. ஒரு நாள் அம்மா என் வீட்டு பாடத்தை செய்ய மறந்து போனார். காலையில் தான் அம்மாவுக்கு நியாபகம் வர, அன்று வீட்டு பாடத்தை அப்பாவை எழுதி வைக்க சொல்லி விட்டார்.
அன்று பல நாள் திருடன் ஒரு நாள் அகப்படுவான் என்ற கதையாய்,மாறி இருந்த கையெழுத்தால் அன்று நான் பிடிபட்டேன். இத்தனை நாள் ஏமாற்றிய கை வலி கால் வலிகள் அன்று நிஜமாகின. முதன் முறையாய் வகுப்புக்கு வெளியே முட்டி போட வைத்தனர். அதுக்கப்புறம் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை, நானே என் வேலைகளை செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அன்று நான் கூடுதலாக கற்று கொண்ட இன்னொரு பாடம், வலிக்காமல் முட்டி போடுவது எப்படி என்பதை! பின்னாளில் அவசிய படும் இல்லையா!
என் முதலாம் வகுப்பு ஆசிரியை மிகவும் கண்டிப்பானவர். எப்பவும் உம் என்று முகத்தை தூக்கி வைத்திருப்பார். அவரை பார்த்தாலே எனக்கே குலை நடுங்கும். எப்பொழுதும் அவருடைய கோபத்துக்கு இரையாவது என் காது மடலின் நுனிகள். அவருடைய கூர்மையான நகங்களை வைத்து நன்கு கிள்ளி வைத்து விடுவார். ஒரு நாள், என் பெயரை சொல்லி அழைத்தார், ரொம்பவே பயந்து போனேன், அய்யையோ போச்சுடா என்று காதை கைகளால் மறைத்து கொண்டே அருகில் சென்றேன், ரிபோர்ட் கார்டை கையில் குடுத்து, நீ முதல் ரேங்க், வாழ்த்துக்கள் என்று முறைத்து கொண்டே சொன்னார். இது கனவா, நிஜமா என்று அவர் கிள்ளாத குறைக்கு, நானே என்னை கிள்ளி பார்த்து கொண்டேன். நான் வாழ்க்கையில் வாங்கிய முதல் ரேங்க், அதுவே முதலும் கடைசியும்!
இன்னும் நியபகத்தில் இருக்கும் ஒரு விஷயம், எனக்கு அடிக்கடி ஆகஸ்ட் 15 1947(சுதந்திர தினமும்), ஜனவரி 26 குடியரசு தினமும் குழப்போ, குழப்பென்று குழப்பி தள்ளி விடும். அதனால் ஈசியாக படிக்க நான் செய்தது, விடைகளை எல்லாம், கட்டிலுக்கு அடியில், அம்மாவுக்கு தெரியாமல் எழுதி வைத்து விட்டு, அம்மா கேள்வி கேட்க கேட்க டான் டான் என்று, பார்த்து பார்த்து சொல்லி விடுவேன். பரிட்சைக்கு முந்தய தினம் ஒருவாறு சமாளித்தாலும், எவ்ளோ நாள் சோற்றுக்குள் முழு பூசணியை மறைத்து வைக்க முடியும்! பரிட்சை தாள் திருத்தி வந்தவுடன், அம்மா ஸ்கூலுக்கு வந்து மிஸ்ஸோடு சண்டையிட்டு கொண்டிருப்பார். வீட்டில் நன்கு படிக்கும் பிள்ளைக்கு ஏன் பரிட்சையில் சோபிக்க முடியவில்லை, அம்மா ஆராய்ந்து பார்த்து என்னை கையும் களவுமாய் பிடித்து விட்டார் ஒரு நாள்.அப்புறம் என்ன அடி, படி படி என்று உயிரை வாங்கி என்னை படிக்க வைத்த பெருமை என் அம்மாவையே சாரும்!

 

—-நினைவுகள் தொடரும்


2 பின்னூட்டங்கள்

நான் பிறந்த அழகிய கிராமம்

village

நான் பிறந்த ஊர், சிறுமலை அடிவாரத்தில் அமைய பெற்ற அழகிய ஒரு கிராமம்! ஊரின் பெயர் சாணார்பட்டி! திண்டுக்கலுக்கும், நத்தத்துக்கும் இடை யே அமையப்பெற்ற ஒரு ஊர்! எனது பள்ளி விடுமுறைகளை இந்த கிராமத்தில் தான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு களித்திருக்கிறேன்! ஓரு மாரியம்மன் கோவில், ஒரு மசூதி, ஒரு தேவாலயம், ஒரு தபால் நிலையம், ஒரு வங்கி, ஒரு காவல் நிலையம், ஒரு ஹோட்டல், மூன்று பல சரக்கு கடைகள், ஒரு காய்கறி கடை, சில மட்டன் கடைகள், ஒரு சலூன்,ஒரு சைக்கிள் கடை, ஒரு கம்பௌண்டர்(டாக்டர் எல்லாம் கிடையாது), ஒரு ஆரம்ப பள்ளி கூடம், சில வீடுகள், தோட்டம், துரவு, இவைதான் சாணார்பட்டி! எல்லா மதத்தினரும் ஒற்றுமையாக இருக்கும் ஊர்!
எனது தாத்தா இந்த ஊரில் ஒரு பலசரக்கு கடை வைத்திருந்தார்! ஊர் மக்கள் அனைவரும் அதை மிகுந்த பிரியத்தோடு அண்ணாச்சி கடை என்றே அழைப்பார்கள்! எனது அம்மாவுடன் கூட பிறந்தவர்கள் நான்கு பேர்! அதனால் எப்பொழுதுமே, கொண்டாட்டத்திற்கு குறைச்சல் இருந்தது இல்லை! அண்ணா, அக்கா, தம்பி, தங்கை, மாமா பசங்க என்று பெரிய பட்டாளமே இருக்கும்! சாப்பாடு நேரம் தவிர, மற்ற நேரம் ஊர் சுற்றுவதிலேயே காலம் ஒடிவிடும்! எங்கள் தாத்தாவுக்கு சொந்தமாக ஒரு பெரிய தோட்டம் இருந்தது! அதில், ஒரு பெரிய கிணறு, நிறைய தென்னை மரங்கள் , ஒரு பெரிய பலா மரம், ஒரு அரை நெல்லிக்காய் மரம், ஒரு பிள்ளையார் கோவில், ஒரு முருகன் கோவில், ஒரு செம்பருத்தி பூ செடி, ஒரு செவ்வரளி மரம்! இந்த தோட்டத்தை கவனித்து கொள்ள மாணிக்கம் என்பவரை எங்கள் தாத்தா நியமித்து இருந்தார்கள்!
தோட்டத்தின் நடுவே அமையப்பெற்ற பெரிய கிணற்றில், ஊர் மக்கள் அனைவரும் தண்ணீர் எடுத்து கொள்ள அனுமதி கொடுத்து இருந்தார்கள்! நீரை இரைக்க ஒரு பம்ப் செட்டும், கிணற்றை ஒட்டினால் போல், ஒரு பெரிய தொட்டியும் இருக்கும்! எனக்கு அந்த கிணற்றை எட்டி பார்த்தாலே, தலை கிறுகிறுத்துவிடும்! நான் ஒரு பத்து அடி தள்ளி நின்றே எல்லாவற்றையும் கவனிப்பேன்! தண்ணீர் பாய்ச்சும் நேரம், ஓடம் போல இருக்கும் தென்னை மட்டையை, ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொன்றை ஏந்தி கொண்டு, தண்ணீர் பாய்ந்து ஓடும் வரப்புக்குள் நாங்களும் பாய்ந்து ஓடுவோம்! யாருடய ஓடம், கடைசி வரை சிக்காமல் ஓடுகிறது என்று பந்தயம் வைப்போம்! சில நேரம் மகிழ்ச்சியாகவும், சில சமயம் சண்டையிலும் முடியும்! இருந்தாலும் அடுத்த நாளும், அதே பந்தயம் நடக்காமல் இருந்ததில்லை!
தோட்டத்தின் உள்ளே, ஒரு கூரை வேயப்பட்ட ஒரு வீடு இருக்கும்! அதனுள்ளே சில சமயம், பட்டு பூச்சிகள் வளர்ப்பார்கள்! ஒன்றின் மேல் ஒன்று நெளிந்து கொண்டு பார்க்கவே ரம்மியமாக இருக்கும்! எனது உள்ளங் கையில் சிறிது நேரம் வைத்திருந்து விட்டு, இறக்கி விடுவேன்!
தோட்டத்தில் இருந்து வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில் காவல் நிலையம் மிக பிரம்மாண்டமாக, ஊரின் நடுவில் அமைந்திருக்கும்! அதை கடந்து செல்லும் போது நெஞ்சம் திக் திக் என்று அடித்து கொள்ளும்! அதற்கு பக்கத்தில் ஒரு மிக பெரிய புளிய மரம் இருக்கும்! காலையில் அந்த வழியாக சென்றால் பயம் இல்லாமல் புளி பறித்து உண்போம்! காயாக இருக்கும் புளி மிக சுவையாக இருக்கும்! உச்சி வெயில் பொழுதில் அந்த வழியாக வந்தால், மரத்தை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல் ஒடியே வந்து விடுவேன்! காரணம் புளிய மரத்தில் அந்த நெரங்களில் பேய் அமர்ந்திருக்கும் என்று என் தோழி ரூபா கூறுவாள்! அந்த ஊரில் என் ஒரே பெண் தோழி அவள்தான்! அவளை போல் பொறுமைசாலியை நான் பார்த்ததே இல்லை!
மதியம் அவ்வளவாக வெளியே செல்வதில்லை, வீட்டின் பின்னே இருக்கும் சூடு போட்டான் காயை பறித்து, அதை கட்டாந்தரையில் போட்டு நற நற வென்று தேய்த்து, யார் அகப்படுகிரார்களோ அவர்களுக்கு சூடு வைப்போம்! அந்த விளையாட்டு போரடித்தவுடன், மாடிக்கு சென்று விடுவோம்! மொட்டை மாடியில் கூரை வேய்ந்த்திருப்பார்கள்! நல்ல குளு குளுவென்று இருக்கும்! அதில் ஒரு குதிரையை, அதாங்க, உயரத்தில் ஏறுவதற்கு பயன் படுத்துவார்களே, அதுவே தான்! அதை பஸ் ஆக பாவித்து விளையாடுவோம்! அதில் எதாவது ஒரு மூலையில் தேனி கூடு கட்டி இருக்கும்! ஒரு நாளைக்கு ஒன்று,இரண்டு பேராவது அதனிடம் கடி வாங்காமல் இருந்ததில்லை! கடி வாங்கியவர் அழுது கொண்டே, வீட்டினுல் சென்று அதற்காகவே ஸ்பெசலாக வாங்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் சுண்ணாம்பை எடுத்து போட்டு விட்டு திரும்பவும் விளையாட வந்து விடுவார்கள்!
மாடி விளையாட்டும் போரடித்தால் இருக்கவே இருக்கிறது, தாத்தாவின் கடை, உள்ளே சென்று விட்டால் அது தனி உலகம்! சிறிய ஏணி ஒன்று மேலே அழைத்து செல்லும், நிறைய கதை புத்தகங்கள் நிறைந்து இருக்கும்! அவற்றின் ஒவ்வொரு பக்கங்களும் பொட்டலம் போடுவதற்காக காத்து கொண்டிருக்கும்! பசித்தால் தின்பதற்கு ஒரு டின் நிறைய வறுத்த கடலை பருப்பு ரெடியாக இருக்கும்! ஒரு சின்ன இடைவெளி வழியாக வெளிச்சமும், சிறிது காற்றும் வரும், முடிந்த வரை அங்கே நேரத்தை ஓட்டி விட்டு, சாயுங்காலமாய் வீடு வந்து சேர்வோம்!
அதன் பின்பும் எங்கள் கூத்து அடங்கிவிடாது, அடுத்து இரவு சிற்றுண்டியை முடித்து விட்டு, எங்கள் மாமாவின் திரை அரங்குக்கு கிளம்பி விடுவோம்! இது எங்கள் ஊருக்கு அடுத்த ஊரான கொசவபட்டியில் அமைந்திருந்தது! என்ன படம் ஓடினாலும் எங்கள் மாமாவுடன் கிளம்பி விடுவோம்! போனவுடன் அங்கே உள்ள கடையில், கிடைக்கும் அத்தனையையும் ருசி பார்த்து விட்டு, படம் பார்க்க ஆரம்பிக்கும் போது 7 மணி ஆகிவிடும்! படம் ஆரம்பித்த அரை மணி நேரத்துக்குள் எங்களுடன் வந்த பாதி பேர் படுத்து உறங்கி விடுவர்! பின்பு படம் முடிந்தவுடன், எல்லாரையும் எழுப்பி விட்டு, வீட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பிப்போம்! ஊராரோடு சேர்ந்து நடந்தால் தான் உண்டு, இல்லையேல் சிறிது பயமாகதான் இருக்கும் அவ்வழி! மின்னல் வேறு அப்ப அப்ப வெட்டி சிறிது வெளிச்சத்தை காட்டும்! இடை இடையே பூச்சிகளின் சத்தம் வேறு! எப்படியாவது தட்டு தடுமாறி வீடு வந்து சேர்ந்து விடுவோம்!
ஓவ்வொரு நாளும் இதே கதைதான்! ஊருக்கு திரும்பும் நாளில் அழாமல் கிளம்பியதே இல்லை! இப்பொழுது அங்கே செல்லும் பொழுது, எனது கண்கள் எனது பழைய ஊரை தேடி தேடி ஏமாறுகிறது! நான் ரசித்த இடங்கள் அத்தனையும் மாறி போய் இருக்கிறது! மாறாமல் இருப்பது என் மனதினுள் பதிந்த என் நியாபகங்கள் மட்டுமே!


3 பின்னூட்டங்கள்

நான் வளர்த்த பூனைகள்

poonai

முதன் முதலில் ஒரு பூனை குட்டியை தூக்கி வர சென்றது இன்றும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது! அப்பாவுக்கு எனது நன்றிகள்! நாங்கள் சென்ற வீட்டில் ஒரு ஐந்து, ஆறு பூனை குட்டிகள் இருந்தன, எதை எடுக்க, எதை விட்டு விட்டு வர, மனது ஒரு நிலையிலேயே இல்லை, எல்ல குட்டிகளும் ரொம்ப அழகாக இருந்தன! அத்தனையையும் தூக்கி செல்ல ஆசைதான், ஆனால் ஒன்றுக்கு மெல் எடுத்து செல்ல அனுமதி இல்லை! ஒரு கருப்பும், வெள்ளையும் கலந்த நிறத்தில் இருந்த குட்டியை ஒரு மஞ்ச பையில் போட்டு குடுத்தார்கள்! நான் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே கிடையாது! வீட்டுக்கு அழைத்து வந்த கொஞ்ச நிமிடங்களிள், பூனை புது பெண்ணை போல் ஓடி ஒளிந்து கொண்டது! நானும் எனது அருமை தம்பியும், அதன் பயத்தை களையும் அத்தனை யுக்திகளையும் கையாள்வோம்! முதலில் ஒரு தட்டில் பாலை ஊற்றி, அது ஒளிந்திருக்கும் இடத்தின் அருகே சென்று வைப்போம்! அந்த அறையில் யாரும் இல்லாத நேரம், பூனை குட்டி, வெளியில் வந்து பாலை அருந்தி விட்டு செல்லும்! ஒரு இரண்டு மூன்று நாட்கள் இதே கதை தான்! பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வந்து அட்டை போல் ஒட்டி கொள்ளும்!
எனது அம்மாவுக்கு பூனைகளை கண்டாலே பிடிக்காது! இந்த வீட்டில் ஒன்று நான் இருக்கனும், இல்லை இந்த பூனைனு அடிக்கடி புலம்பி கொண்டே இருப்பார்கள், ஆனால் நாங்கள் அதை ஒரு போதும் காதில் வாங்கியதே இல்லை! அம்மாவுக்கு தன் குழந்தைகள் மேல் அக்கறை, எங்களுக்கு எங்கள் பூனை மேல்! நானும் எனது தம்பியும் நிறைய பூனை வளர்த்திருக்கிறோம், எனக்கும் எனது தம்பிக்கும் ஒத்து போகிர ஒரே விஷயம் இந்த பூனை வளர்ப்பு ஒன்றுதான்! நாங்கள் வளர்த்த ஒவ்வொரு பூனையும் ஒவ்வொரு மாதிரி! எல்லா பூனைகளும் குட்டி குழந்தைகள் போல தான், எல்லா விதமான சேட்டைகளும் செய்யும்!
ஒரு பூனை குட்டி நான் பூஸ் என்று அழைத்தால் மட்டும் ஹ்ம்ம் என்று பதில் கூறும், வேறு யார் அழைத்தாலும் கண்டு கொள்ளாது! கிட்டதட்ட நான் வளர்த்த எல்லா பூனை குட்டிகளும் எனக்கே செல்லம்! நான் படிக்கும் போது, வீட்டு பாடம் எழுதும் போது, என் மடியில் படுத்து உறங்கும்! கால் வலித்தாலும், பூனை குட்டி என் மடியில் உறங்கி முடித்து, எழும் வரை நான் எழுந்து கொள்ளாமல் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து இருப்பேன்! அம்மா  முறைத்து கொண்டே செல்வார்கள்! பசி வந்து விட்டால் மட்டும், நாங்க வளர்த்த அத்தனை பூனை குட்டிகளும், அம்மாவின் காலையே சுற்றி சுற்றி வரும்! அம்மா என்ன வைதாலும் பொருத்து கொள்ளும்! ஒரு நாள் வழக்கம் போல் அம்மா ஒரு பூனை குட்டியை கண்டபடி வைது கொண்டிருந்தார்கள், அந்த பூனை சரசர வென்று அவர்கள் உட்கார்ந்த் மூங்கில் நாட்காலியில் ஏறீ , ஒரு கால் நகத்தால், நாட்காலியை பற்றி கொண்டு, இன்னொரு காலால் அம்மாவை நன்கு அடித்தது! இப்பொழுது அந்த  நிகழ்ச்சியை  நினைத்தாலும், சிரிப்பு அள்ளிக் கொண்டு வரும்!
இன்னொரு பூனை குட்டிக்கு , கம்பளி , சாக்ஸ் இவற்றை கண்டு விட்டால் கிறுக்கு பிடித்து விடும்! எங்கள் வீட்டில் இருந்த அத்தனை துணிகளும், ஒன்றன் பின் ஒன்றாக கிளிய ஆரம்பித்தன! அம்மாவின் கோபத்துக்கோ அளவே இல்லை! பின்பு என்ன நடந்திருக்கும், கொண்டு போய் வேறு இடத்தில் விட்டு விட்டு வந்து விட்டார்கள்! நான்கு தாயில்லா , கண்ணை கூட திறக்காத பூனை குட்டிகளை வளர்ததுதான் மறக்கவே முடியாது! எல்லா பூனைகளையும் நல்லா வளர்த்து, பிரிய மனமில்லாமல் கொண்டு போய் வெளியே விடுவோம்! ரொம்ப சிறிய வயதிலேயே தாய்மை என்கிற அற்புதமான உணர்வை எங்களுக்கு உணர்த்திய எங்கள் பெற்றோருக்கு எங்களது இதயம் கனிந்த நன்றிகள்!


2 பின்னூட்டங்கள்

ஒரு மாலை ஸ்கூல் விடும் நேரம்

ஒரு நாள் மாலை நேரம் பாலை காய்ச்சி கொண்டிருந்தேன், அழைப்பானின் ஒலி கேட்டது, கதவை திறந்தேன், பைய்யன் பள்ளியில் இருந்து வீடு திரும்பி இருந்தான். வீட்டுக்குள் வந்ததும் வராததுமாய் டிவியை ஆன் செய்தான். ஸ்டார் மூவீஸ் சேனலில் ‘தீப் ப்ளூ சீ ‘ படம் ஓடி கொண்டிருந்தது. மிகவும் பரபரப்பான கட்டம் , கடலுக்கு நடுவில் ஒரு ஆராய்ச்சி கூடம், சுறா மீன்களை வைத்து ஆராய்கிறார்கள் . தீடிரென்று சுறா மீன், கூடத்தில் ஆராய்ச்சி செய்யும் ஒருவரது கையை கபளீகரம் செய்து விடுகிறது. அவசர அவசரமாக கரையில் இருக்கும் பாதுகாப்பு நிலையத்துக்கு தகவல் அனுப்புகிறார்கள். உடனடியாக ஒரு ஹெலிகாப்டரும் விரைந்து வந்து சேர்கிறது. இடியும், மழையும், புயலும் ஹெலிகாப்டரை தரை இறங்க விடாமல் செய்கிறது . கை இழந்தவருக்கு சிறிது முதல் உதவி செய்து ஒரு படுக்கையில் சேர்த்து வைத்து கட்டி, ஹெலிகாப்டரில் இருந்து இறக்கி விடப்பட்ட இரும்பு கயிற்றோடு இணைத்து விடுகிறார்கள். அவர்களோட போதாத நேரமோ என்னவோ அடிபட்டவனோடு மேலே இழுக்கப்பட்ட கயிறு கோளாறு காரணமாக மேலே போவதற்கு பதிலாக, கீழே இறங்கியது. கையை இழந்தவர் தண்ணீருக்குள் விழுந்தார், விழுந்தவரை, சுறா மீன் இழுத்து கொண்டு போனது, அவரோடு சேர்த்து ஹெலிகாப்டரும் அசுர வேகத்தில் இழுத்து செல்லப்பட்டது, ஹெலிகாப்டர் நேராக சென்று அந்த ஆராய்ச்சி கூடத்தின் மேல் தளத்தில் இடித்து வெடித்து சிதறியது. நாலா பக்கமும் தீ கொழுந்து விட்டு எரிந்ததை என் கண் பயங்கரமாக காண்பித்தது. என் மூக்கும், நானும் ஒன்றும் சளைத்தவன் இல்லை என்று தன் பங்குக்கு எரியும் நாற்றத்தை நுகர்ந்து காட்டியது. எங்கள் வீட்டில் ஸ்மார்ட் டிவி எதுவும் இல்லையே, அய்யயோ டே அடுப்புல பாலுடா!


6 பின்னூட்டங்கள்

எங்க ஊரு ரயில்வே கிராசிங்

படம்                  ஏன் லேட்டுன்னு யாரவது ஸ்கூல்லயோ , அலுவலகங்களிலோ யாரவது கேட்டால் , சொல்வதற்கு இருக்கும் நூறு காரணங்களில், இதுவும் ஒன்று,’ ரயில்வே கிராசிங் மூடி இருந்தது!’ காலையில் அவசர அவசரமாக , மிகமிக சூடான இட்லியை , அம்மாவுக்காக வாயில் அடைத்து, மென்று, விழுங்கி, தண்ணீர் குடித்தும் குடிக்காமலும் , கணக்கு ஸ்பெஷல் வகுப்புக்காக , சைக்கிளில் பறந்து சென்றால், வழக்கம் போல் கேட் மூடி இருக்கும்! ரயில் வந்து, கேட்டை திறந்து , ஸ்கூல்லை அடைவதற்குள் , பாதி வகுப்பு நடந்து முடிந்து விடும்!

இந்த மாதிரி பிரச்சனைகளை சமாளிப்பதற்காகவே ஒரு சின்ன குறுக்கு பாதையை உருவாக்கி வைத்திருந்தார்கள்! கொஞ்சம் தில் இருந்தால் போதும், சைக்கிளை அலேக்காக தூக்கி, ரயில் தடத்தை தாண்டி அந்த பக்கம் சென்று விடலாம்! பத்து பேரில் கிட்டத்தட்ட எட்டு பேர் அந்த குறுக்கு பாதையை தான்  உபயோகிப்பார்கள். அதில் நானும் ஒருத்தி! ரயில் கேட்டை வந்து அடைவதற்கு ஒரு இருநூறு அடி முன்னால் ஒரு ஆற்று பாலம், அதனால் சிறிது மெதுவாகத்தான் ஊர்ந்து வரும். எத்தனையோ தடவை, ரயில் ஊர்ந்து வருவதை பார்த்து கொண்டே, தடத்தை தாண்டி சென்றிருக்கிறேன். நான் தனியாக சென்றவரை எந்த பிரச்னையும் வந்ததில்லை. ஒரு தடவை , தெரியாத்தனமாக , நான் கெட்டது போதாதென்று , என் தங்கையையும். அந்த குறுக்கு பாதையில் அழைத்து சென்றேன். நான் எப்போதும் போல் தாண்டி சென்று விட்டேன், என் தங்கையோ, சைக்கிளை தூக்க முடியவில்லை என்று நட்ட நடு தடத்தில் நின்று விட்டாள்! ரயில் வேறு வந்து கொண்டிருந்தது , நான் என் சைக்கிளை கீழே போட்டு விட்டு , அவள் சைக்கிளை தூக்க சென்றேன், அடுத்த நொடி என் சித்தப்பா கண்களில் தீ பொறியுடன்  முறைத்து கொண்டே சைக்கிளை தூக்கி கொடுத்தார்கள்! அப்புறம் வீட்டில் என்ன நடந்திருக்கும் என்று சொல்லவே வேண்டியதில்லை!

ரயில்வே தடத்தில் பேலன்ஸ் செய்து நடந்து செல்வது , ரொம்பவம் பிடித்தமான ஒரு விஷயம்! எப்பொழுதும் ஒரு கிறுக்கு தனம் செய்யாமல் இருந்ததில்லை, ரயில் வருவதற்கு சற்று முன் , தடத்தின் மேல் சிறு கல்லை வைத்து விட்டு, அது ரயிலின் சக்கரத்தில் உடைந்து  பொடி ஆவதை ஆசையோடு பார்போம்! ஒரு நாள் மூன்று வெவ்வேறு அளவிலான கற்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தடத்தின் மேல் வைத்து வழக்கம் போல் காத்து கிடந்தோம்! எங்க ஊரு புகை வண்டி வழக்கம் போல் அக்கட்களை சுக்கு நூராக்கிவிட்டு சென்றது! கூடவே ரயிலின் ஓட்டுனரும் தன் நாக்கை மடக்கி , விரலை ஆட்டு ஆட்டென்று  ஆட்டி விட்டு சென்றார்! அதுக்கப்புறம் ரயில்வே தடத்தின் திசையில் கூட தலை வைத்து படுத்ததில்லை!